برای او که نامردی را به اوج رسانید

و برای چشمهایی که مرا قطره قطره .......

و برای لبهایی که ترانه ام کردند و

بعد شاید مرثیه ای ...........

حکایتم کن به غروب رسیده ام .............

من از هجوم هجاهای عشق می ترسم

و امید بی ثمری خانه در دلم کرده

به دشت به باد به بیابان

            به برگ برگ درختان ...........

                    به روح سبز بیابان ........

گر از کمند تو دل رفت

         دو باره اورم ایمان ..........

          که

                          عشق بیهوده است ............