مرداب

مرداب، بوسه بر لبهاي نيلوفر مي زند چرا که مي داند نيلوفر، تنها شريک بي کسي اوست و با تمامي زيبايي هايش، هر لحظه قصه ي عشق را در گوش مرداب، زمزمه مي کند و مرداب اگر هنوز زنده است، اميدش به نيلوفر است...
تو مرداب نيستي ! دريايي ... و من حتي سزاوار نبودم که نيلوفرت باشم . 
من ماهي کوچکي بودم در اعماق دل درياييت و دريا، کي خبر از دل ماهي کوچکي چون من دارد

عادت همه چيز را ويران مي کند واي به روزي که چيزي -حتي عشق- عادتمان شود ...عاشق کم است و سخن عاشقانه فراوان گفتن ديگر، دليل عشق نيست وآواز عاشقانه خواندن،دليل عاشق بودن .
... ولي اي دوست، تو نگاه عاشقانه ات راعاشقانه نگهدار و کلام ساده ي عاشقانه ات راخالصانه بگو و هميشه به ياد داشته باش شبه عشق در کنار عشق بوده

دوستت دارم مسعودم

دوستت دارم

اما نمی توانم بیانش کنم
تو مثل سرابی
یا نه ... بهتر بگویم مثل آب دریایی . تشنگی را رفع نمی کنی
وقتی می بینمت بیشتر دلم تنگت می شود ... از دیدنت سیرنمی شوم       

دوستت دارم

تو هما نی که گفتی : دل مهربانت را در مقابل من به آهن به سنگ بسپار
و مرا به سرخی خون دل شقایق
اما من جز به تو دل به کسی نمی دهم این دل فقط مال توست 
فقط دوستم بدار و ترکم نکن 
روز رفتنت روز مرگ شقایق ..روز زردی دل سبز من است

دوستت دارم

تو همانی که می گفتی : من در عالم سرد خودم باید آنقدر تنها بمانم
و آنقدر تنها بگریم که تمام نوشته هایم بوی باران بگیرد
اما من می گویم که سردی دلت را به من بسپار و گرمی دل من از آن تو
فقط بدان که با یک دل سبز

دوستت دارم

 

میدونم

می دونم برات عجیبه این همه اصرار و خواهش

 

این همه خواستن دستات بدونه حتی نوازش

 

می دونم که خنده داره واسه تو گریه ی دردم

 

می گذری از من و می ری اما باز من برمی گردم

 

می دونم برات عجیبه من با اون همه غرورم

 

پیش همه ی بدیهات چه جوری بازم صبورم؟!

می دونم واست سواله که چرا پیشت حقیرم

 

دور می شی من و نبینی باز سراغتو میگیرم

 

می دونی چرا همیشه من بدهکار تو میشم

 

 وقتی نیستی ام یه جوری با خیالت راضی می شم

 

می دونی واسه چی از تو بد می بینمو می خندم

 

 تا نبینی گریه هامو هر دو چشمامو می بندم

 

چاره ای جز این ندارم آخه خون شدی تو رگهام

 

میمیرم اگه نباشی

 

بی تو

 

 من بدجوری تنهام

 

می دونم یروز می فهمی روزی که دنیا رو گشتی

 

من چه جوری تو رو خواستم

 

تو چه جور ازم گذشتی....!

 

مشکل بزرگ نشانه نشدن نیست

 

اگر به دری رسیدی که یک قفل بزرگ بهش بود نترس چون اگه قرار بود باز نشه جاش دیوار میزاشتند. . !

چند حرف

**گفتم : تو ش‍‍‍‍ـیرین منی گفتي : تو فرهـادی مگر؟ گفتم : خرابت می شـوم. گفتی : تو آبـادی مگـر؟ گفتم : ندادی دل به من. گفتی : تو جان دادی مگر؟ گفتم : ز کـویت مـی روم. گفتی :تو آزادی مگـر؟ گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟

**چقدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

**روزگاري مردم دنيا دلشان درد نداشت. هر كسي غصه اينكه چه مي كرد نداشت. چشم سادگي از لطف زمين مي جوشيد. خودما نيم زمين اين همه نا مرد نداشت

**ماه به من گفت،اگر دوستت به تو پیامی نمی دهد چرا ترکش نمی کنی؟ به ماه نگاهی کردم و گفتم آیا آسمان تو را ترک می کند زمانی که نمی درخشی؟

**كوچيك كه بوديم تنها كفشامون رو اشتباه مي پوشيديم ، اما حالا چي؟ حالا كه بزرگ شديم تنها كار درستمون پوشيدن كفشامونه !!!

 

**مهربانی را وقتی دیدم که کودکی خورشید را در دفتر نقاشیش سیاه کشید تا پدر

کارگرش زیر نور آفتاب نسوزد

** آدم ها در دو حالت همديگر را ترك مي كنند: اول اينكه احساس كنند كسي دوستشون نداره و دوم اينكه احساس كنند يكي خيلي دوستشون داره

**تو اگر باز کنی پنجره ای سمت دلت : میتوان گفت که من چلچله لال توام: مثل یک پوپک سرمازده در بارش برف : سخت محتاج به گرمای پر و بال توام

**به دريا بزن قايقت مي شوم ، حقيرم ولي لايقت مي شوم ، من عاشق شدن را بلد نيستم ، تو يادم بده عاشقت ميشوم

**خدايا من اگر بد کنم تورا بنده ديگر بسيار است تو اگر با من مدارا نکني مرا خدايي ديگر کجاست؟؟؟؟

**بااشک،تمام کوچه راترکردم، رفتی و ندیدی که چه محشرکردم. دیشب که سکوت خانه دق مرگم کرد دلبستگی ام رابه توباورکردم.

 

 

ما کجا بود!!!؟؟؟؟

 

 

ما کجا بود؟

همیشه من بودم و اندوه بی تو بودن!

و تو بودی فارغ از یاد من سرگشته!

ما کجا بود؟

من تنها نشسته بودم کنار پنجره باروحی عریان!

وتو دل می بردی از غریبه هایی که با جسم عریان می گذشتند !

آه از آن مای بی توی که در خیال من با من بود و تو بودی که ما شدی با من !

ما کجا بود؟

من آن شب در خیالم موهای تو را نوازش کردم ونگاهت کردم با حسرتی عمیق!

وتو چشمهایت را گشودی و ...

ما کجا بود؟

طلوع خورشید مرگ مای من بود!

من رفتم و تو ماندی!

من بی تو با قلبی که ذره ذره ذوب می شد کلنجار می رفتم

وتو فرقی نمی کرد برایت که مای کدام من ی خواهی شد...

ما کجا بود؟

من شاید بمیرم در خودم با خاطره ی خط خونین دست راستم

و تو شاید هرگز سراغی از من نگیری ...

ما - تو = من  تنها خواهم ماند... 

 

نه میتونم

نه دل دارم که بشکنی

                     نه جون دارم فدات کنم

نه پای موندن منی

                    نه میتونم رهات کنم   

 

 

کاش که بودی

 

خسته ام از اين زمونه خسته از دنياي نامرد

خسته از بازي هر روز خسته از حرفهاي پردرد

خسته از شعر نگفته يك بغل حرف تو سينه

حرفامو هميشه خوردم انگاري قسمت همينه

خسته از آوازوفرياد حسرت زخمه رو گيتار

زل زدن به قاب عكست قابي خالي روي ديوار

خسته از سوختن و ساختن مثل پروانه پي شمع

چون غريبه گنگ و ساكت تنها موندن توي يك جمع

خسته از گريه ي هر شب گريه هايي بي سرانجام

بغضي سنگين توي سينه هق هقي ساكت و آرام

خسته از دوري عشقت تو كه پاكي و پراحساس

پيشكش هرم نگاهت يك سبد پرازگل ياس

خسته از نبودن تو اي تو بهترين ترانه

مي پرستمت عزيزم هر شب وروزعاشقانه

 

 

سكوت .......................

زیباترین آواز در سمفونی تنهایی

در اوج فرو رفتن در خویش

در اعماق قله ی رهایی

به هنگامی که نمیبینی آشنایی که ببیند تورا

که برهاند تورا از قفس بغض

که بپرسد:

( ( به کدامین جرم به دیار تنهایان تبعید گشته ای؟))

کاش گوشی .سکوتم را میشنید!!!!

ان روز

و آن روز...

                     استاد رياضي، نمي‌خواست حرف بزند.

                                          انگار از اين همه معادلات و نامعادلات دلش گرفته بود...

از زندگي

          چند سکوت که گذشت...

             نگاه آرام استاد را ديديم

                                        که در هياهوي آن طرف پنجره گم مي‌شد.

- رفته بودند جواب بياورند.

- رفته بودند جواب بياورند..!

آسمان ابري بود...

         و گياهي، آن طرف تر

                 نماز باران مي‌خواند..!

                       و مي‌شد ميان گير و دار ابر و گياه

                                 عشق را لمس کرد.

                                          ولي دست‌هاي ما حس لامسه نداشت!!!

                                                      نمي‌دانستيم نماز باران چند رکعت است؟!!

«کجا مي‌شد ميان نامعادلات کلاس‌هاي رياضي،

دو رکعت عشق خواند؟!!»

و خيابان را که ديديم:

                     «- دختري پياله‌اي خالي به دست داشت

                      و عشق گدائي مي‌کرد!!!»

و نگاه استاد که به او افتاد...

                        دخترک خجالت نکشيد!

                                   چون پول نداشت عشق بخرد...!!!

- عشق‌هاي پولي... پول‌هاي عشقي!

و استاد...

- که همه نامعادلات رياضي را از بر داشت-

                                                          خجالت کشيد!

...

و چند پسر را ديديم که ميان اين همه هياهو

                          عشق را به مسخره مي‌گرفتند..!

                                       و بعد...

                                               ما به اشاره استاد

                                                         دفترها را باز کرديم...

                                                                     او گفت، ما نوشتيم:

که آيا انسان، منهاي عشق، مي‌شود صفر؟

و او گفت: به عنوان راهنمائي بنويسيد:

«عشق بي‌نهايت است

و

انسان هم بي‌نهايت!

                                       حالا اصلاً چطور مي‌شود انسان را از عشق کم کرد

اما عشق را از انسان نه!»

...

و ما فهميديم

مسئله اشکال بزرگي دارد که چشم‌هاي کوچک ما آن را نمي‌بيند.

                                                                                ميان آن «خدا» گم است!!!

و گفت :

«من در راه آمدنم، آدم‌هايي را ديدم

که وقت نداشتند آب بخورند...

اما، ليوان مي‌خريدند!!!»

- و چند نفر در آخر کلاس صداي خنده آرامشان مي‌آمد.

اما...

                           ته چشم استاد

                                                خيس تر شد!

...

و چند سکوت آن طرف‌تر...

                             انگار حباب ته ذهن استاد پکيده باشد

                                                برگشت و سراسيمه از در رفت بيرون!

... فردا که آمديم

استاد رياضي نيامده بود.

و روي تخته سياه نوشته شده بود:

                                     اي سوخته سوخته سوختني

                                     عشق آمدني بود... نه آموختني

و من آخر نفهميدم

از من، تا.............. عشق

يعني مي‌شود

                                     چقدر خدا... ؟؟؟؟!!!!!!

فقط به خاطر تو

 

نیستی و باز خودمو بی تو تصور می کنم

جای خالی تو رو با گریه هام پر می کنم

نیستی و ثانیه ها زخم زبونم می زنند

تیر طعنه هاشون رو به استخونم می زنند

 

 

کاشکی هيچ وقت بزرگ نمی شدم
تا خيلی از چيز هارو نمی فهميدم
تا بدی ها و بدبختی ها رو نمی ديدم
کاشکی معنی دلتنگی رو نمی فهميدم
کاشکی بود و نبود هيچ کس واسم مهم نبود
کاشکی مثل اون موقع ها شبها تا سرمو ميزاشتم زمين راحت ميخوابيدم
خوابم ميبرد ديگه هر شب به يک چيز فکر نمی کردم
مثل ديونه ها خواب بلند نمی شدم از

کاشکی مثل بچه ها
مثل بچه ها که همه ميگن بچه هستش هيچی نمی فهمه
منم هيچی نمی فهميدم نمی ديدم و دوست نداشتم
مثل بچه ها با يه گريه کردن اروم ميشدم خوابم ميبرد وقتی هم که بيدار ميشدم
همه چی يادم رفته بود بازم ميخنديدم

چقدر بچه گی خوب بود ما خبر نداشتيم

 

بزارین گریه کنم

 

حالا كه حوصلمون از خودمون سر رفته

             حال كه قلباي سكشنه رو به بدتر رفته                                بزارين گريه كنم

                                        تا مياي بگي كه من با تو صداقت دارم

عمر من فاصله را پيموده است                                           ميون قلب حقيقت نيش خنجر رفته

                سرزنش كردن من بيهوده است

                                                در شناسايي پاكيزه دلان                  

                                                                        سهم من از همه كمتر بوده است

روح من در قفس تن خسته

                بغض راه نفسم را بسته                بزارين گريه كنم

 

                                                اشك بي تاب فرو ريختن است

حالا كه كوير دل سير سراسيمه ميخواهد                                        در پي بي مژه اويختن است

حالا كه سينه من صفاي آينه ميخواهد

                                حالا كه موج سراب از حد فراتر رفته

                                                از من از پير فلك سينه پر كينه ميخواد

                                          بزارين گريه كنم

مــي انــديــشــــم....

 

تويي كه تمام لحظات زندگي مرا محاصره كردي.....

تويي كه نمي دانم كي خواهي آمد....

اصلاً بگو ببينم مي آيي؟

 

مي آيي.....

 

تا با تمام دلتنگي هاي سرزمين آرزوهايم وداع كنم؟

مي آيي.... تا شقايق هاي قلبم دوباره جان بگيرد؟

مي آيي.... تا از درياي نگاهت

 
قطره اي هم بر كوير چشمانم بريزم؟

مي آيي.... تا ستاره هاي آسمان زندگانيم

از ناله هاي شبانه ام آرام بگيرند؟

كاش مي دانستم از اوج كدامين قله ،

از دل كدامين شب ، از عمق كدامين

جنگل خواهي آمد....

تا برايت قلبم ، اين بزرگ ترين سرمايه ام را

 
پيش كش آورم و به تو بگويم

دوســتــــت دارم

 

قسم خورده بودیم

قسم خورده بودیم که با هم بمانیم

قسم خورده بودیم که با هم بمیریم

قسم خورده بودیم که داد دل از این

زمانه بگیریم 

قسم خورده بودیم که تنها نمانیم

قسم خورده بودیم که با هم بمانیم

 

 

بي تو مرگ است به مرگم راضي نباش

 

رنج تلخ است ولي وقتي آن را به تنهايي مي کشيم

 تا دوست را به ياري نخوانيم،

براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند

طعم توفيق را مي چشاند

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن

در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است

در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند

 ياد "تنهايي" را در سرت زنده ميكند

"تنها" خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است

" تنها" بودن ، بودني به نيمه است

و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي" را احساس کردم

 

چه غم انگيز است

 عمري گداختن از غم نبودن كسي

 كه تا بود از غم نبودن تو مي گداخت

نامم را پدرم انتخاب کرد!

 نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم!

 دیگر بس است!

 راهم را خودم انتخاب خواهم کرد....

دوستت دارم بي انكه بداني ........

تو امروز من را در این سیاهی روزگار تنها می گذاری و می روی بدون آنکه

 بدانی دوستت داشتم ، اکنون در این هیاهوی نگاه ها و صداها به دنبال صدایی

آشنا می گردم تا شاید به من بگوید که می آیی ولی هیچ چیز را نمی شنوم به

نگاه های سرد پناه می آورم تا شاید نگاهی به من بگوید که تو کجایی ولی

همه سرد اند، همه می گویند تو چه آرام رفتی .

اکنون که به ستاره ها می نگرم تا ستاره ات را پیدا کنم ، شاید او به من بگوید

 که تو کجایی .

به ستاره ها که می نگرم پشت انها تصاویری از زندگیشان است با خوشحالی

دنبال ستاره ی تو گشتم تا شاید به من چشمکی بزند ولی افسوس ... 

چیزی نمی بینم ،  حتی  نوری هم ندارد که به آن بنگرم تا شاید نیمی از قلبم را

آرام کنم حالا با تمام افسوس می گویم : که ای کاش یک بار دیگر می آمدی تا

 ببینی چقدر ای کاش ها بی جواب مانده اند*

و اینک از تو فقط برایم می گویند ومن مثل همیشه می شنوم وهیچ نمی گویم ،

اما این بار را می خواهم که خودت بگویی کجایی تا شاید تا شاید

باور کنم که نی....

اینک از تو برایم فقط کلبه ای از خاک بر تن سردت مانده است چه طور این

حقیقت تلخ و سرد را باور کنم در حالی که در قلبم همیشه زنده ای و فقط

می گویند که رفته ای من چگونه باور کنم درحالی که حتی تن سردت راهیچگاه

 ندیده ام وفقط می شنوم که می گویند رفته ای ، اما نه از قلبم ، نه از ذهنم

بلکه دیگر درکنارم نیستی ، شاید حقیقت زندگی ام را لحظه ی به

                                              تو پیوستن باور کنم

 

 

قصه دنيا و عشقهاي دروغش و درس نگرفتن ما

نمی دونم قصه از کجا شروع شد!

 اصلا نفهمیدم کی شروع شد!

ولی وقتی به خودم اومدم
 

دیدم آخر قصه ام

تازه اون لحظه بود که فهمیدم

چقدر به شخصیتهاش وابسته شدم

ولی افسوس!

چاره ای نبود باید دل می کندم

درست مثل همیشه!!

برخلاف میلم!

اونا اول بدون اینکه از من اجازه بگیرن اومدن و شدن همه فکروذکرم

منوحسابی به خودشون وابسته کردن

بعد شم باز بی خبر می خواستن بذارن و برن

بدون اینکه به فکر آخروعاقبت من باشن

آره...

بار اولم نبود که یه قصه داشت برام تموم می شد

ولی نمی دونم چرا اینقدر برام سخت بود

با این وجود بعد از مدتی تونستم با کمک یگانه معبودم

دوری شخصیتهای این قصه رو هم تحمل کنم...

 

 

آدما همیشه بعد از شنیدن قصه ها یه درسی می گیرن

منم یه درس بزرگی از این قصه گرفتم 
 

            اونم اینه که:
 

دیگه هیچ وقت به هیچ کس وابسته نشم...

 

چون به هر چيزي وابسته شدم از دستش دادم و اين برايم خيلي سخت بود

با سيم ناز مژه هات يه عمر گيتار ميزنم ::::: نگاهتو كوك نكني من خودمو دار ميزنم

خدايا نمي دانم تو ميخواهي كه من تا كي بسوزم اما ميدانم كه ميخواهي بسوزم

خداوندا جهنمت فرداست چرا امروزمي سوزم

گفتم دوستت دارم ،

چه صادقانه پذيرفتي ،

چه فريبنده آغوشم برايت باز شد ،

چه ابلهانه با تو خوش بودم ،

چه کودکانه همه چيزم شدي ،

 چه زود نيازمندت شدم ،

چه حقيرانه به خاطر يک کلمه مرا ترک کردي ،

چه ناجوانمردنه وازه غريب خداحافظ به ميان آمد ،

چه بي رحمانه و من سوختم ،

 چه عاشقانه ولي هنوز هم دوستت دارم غريبه...

 

 

 

بيا .................

 

بیا به وسعت چشمت ترانه می خواهم

برای گفتن دردم بهانه می خواهم

غروب شهر دلم را ببین و خود دریاب

طلوع کن که دلم را جوانه می خواهم

نمی شود که نباشم برای تو مجنون

جنون بده که پس از این فسانه می خواهم

اگر چه قصه ی مجنون نبوده جز لیلی

تو لیلی دل خود از زمانه  می خواهم

غمم زچهر ه مخوان تو که چهره پنهان کرد

غمی که مرغ پریش گفت دانه دانه می خواهم

ببین که موی مرا باد به شانه در هم ریخت

بیا که دست لطیف تو شانه می خواهم

گذشته عمر سیاهم بسان شب تاریک

تو را که نور امیدی به خانه می خواهم

 

 

 

 

باور کن گلایه ای از تو نیست تو خوبتر از آنی که گلایه ای از تو باشد . گلایه از خودم وویرانه های  قلب خودم است که ذره ذره فرو میریزد و باز دوباره باور میکند دوست داشتنهای مجازی را و اینک احساس میکنم جز ویرانه ای از من باقی نیست که اگر اندکی امید در من زنده شد به یمن قدم تو بود باور کن . که فکر کنم بازم اشتباه بود .

به جان تو سوگند از تو گلایه ای نیست اگر بگذاری و بگذری .

گلایه از خودم است که چقدر من بی پناهم که عشق هر کس را باور میکنم با اینکه میدانم عشق تنها واژه ای برای گول زدن همدیگه است با اینکه میدانم عشق بزرگترین حرف درو غ است .

 

 

 

آرزويم اين است که يک روز فقط يک روز توبراي من باشي و بتوانم

دست هاي گرمت را در دستانم بگبرم تا شايد يخ دستان سرد و کبودم

شکسته شود،بتوانم سرم را روي شانه هايت بگذارم و هر لحظه بر

 

آنها بوسه بزنم.

 

اي کاش اشکهايم با دست هاي مهربان تو پاک مي شد اما تو

هيچ وقت نتوانستي باور کني قلبي که غرورش شکسته در انتظار توست.

در مقابل تو غرور معنا ندارد ،نتوانستي باور کني که دو چشم بي تاب من که

 

هر لحظه انتظار طلوع نگاه تو را مي کشند و ندانستي که دست هايم فقط به

 

دنبال گرمي دست هاي تو مي گردند

 

 

سراپاي وجود تو همه خوبيست و همين است که مرا آزار مي دهد،تو خوبي

 

اما من تو را ندارم.

بيا و با نگاه چشمان زيبايت زندگي را به من برگردان......

برگرد مگذار دوباره تنها شدن را تجربه کنم.......

 

دلم شکسته خدایا

اگر از پايان گرفتن غم هايت نا اميد شده اي ، به خاطر بياور زيباترين صبحي که تا به حال تجربه کرده اي مديون صبرت در برابر سياهترين شبي هستي که هيچ دليلي براي تمام شدن نمي ديد. ..

 

 

دنیا ی بی رحم :

تو ميگي دوستم داري اه اي غريبه

ولي باور ندارم برام عجيبه

هر كي از راه ميرسه ميگه باهاتم

چرا اينجوري شد ه مبهوت و ماتم

چرا هر چه شعر ميگم غمگين و خسته است

چرا درهاي دلم رو همه بسته است

اخه تا كي بشينم كنج اتاقم

چرا ديگه نميخوام بيان سراغم

دنيا بي وفا شده اينو ميدوني

پس چه جور ميخواي برام ازش بخوني

همه جووني مو ازم گرفته

 اره بي وفاي هاش يادم نرفته

تو ميگي هر جا كه باشم

ياد تو توي وجودم

من ميگم همش خياله

تو وجودت بي وجودم 

 

تو که نمیخوای .........

توكه نميخواي با من بموني

تو كه نميخواي اينجا بموني

اما ميتوني اين دم اخر براي رفتن

از پيش چشمات يه كاري كن تا

با من نمونه ياد اون نگات

ديدار اخر با من بدي كن

دست خودم نيست من نمي تونم از تو و چشمات

راه گذر نيست

ديدار اخر دوباره بشكن

همون دلي رو كه خيلي وقته نداره اينجا

جز تو كسي رو

ديدار اخر نزار دوباره به پات بيفتم

تو چاره اي كن از اينجا برم

يادت نيفتم

 

میرسد روزی که بی من روزها را سر کنی

میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

میرسد روزی که تنها در کنار عکس من

نامه های کهنه ام در بر کنی  

 

عشق یعنی

وقتي كه عشقت در وجودم جاري مي شود

 بگذار نامت را تكرار كنم نامت زيباست دلنشين است

 نمی دانم چه داشته اي كه اينگونه مرا طلسم كردي؟

 من اينگونه نبودم توعشق را با من آشنا كردي

 باور کن زماني كه با تو هستم به آسمان بي كران پرواز مي كنم

 پس بدان دوستت دارم اگر چه پايان راه را نميدانم

 عشق يعني پرواز در حال و هوای عشق يعني جذب تو ترك جفا

 عشق يعني چشم مست و بي ريا عشق يعني سينه اي صاف از طلا

 عشق يعني دو قلب از اوج نور عشق يعني انتهاي يك غرور

 عشق يعني مستي و ديوانگي

 عشق يعني با جهان بيگانگي

 عشق يعني بت پرستی يك خدا ديدنت در اوج انتها

 عشق يعني يك تخيل خواب ناز عشق يعني با تو بودن يك نياز

 عشق يعني لاله ها رنگ صفا عشق يعني دوري و زجر و وفا

 عشق يعني ديدن روياي تو

 عشق يعني عشق و عشق و عشق تو

بي تو .............

بي تو طوفان زده دشت جنونم

صيد افتاده به خونم

تو چه سان ميگذري  غافل  از اندوه درونم

بي من از كوچه گذر كردي و رفتي

                        بي من از شهر

                                    سفر كردي و رفتي

قطره اي اشك درخشيد از چشمان سياهم

تا خم كوچه به دنبال تو رقصيد

                        نگاهم

                                    تو نديدي ........

نگاهت هيچ نيفتاد به راهي كه گذشتي

                                    چون در خانه بستم دگر از پاي

                                                                        نشستم

گويا زلزله امد ، گويا خانه فرو ريخت

                                            سر من

                  بي تو من در همه شهر غريبم

بي تو كس نشنود از اين درل سكشته

                        صدايي

بر نخيزد دگر از مرغك پر بسته

                        نوايي

تو همه بود و نبودي ! تو همه شعر وسرودي !

چه گريزي ز بر من كه ز كويت نگريزم

                    گر بميرم ز غم دل با تو هر گز نستيزم

من و يك لحظه جدايي

       نتوانم

                            نتوانم

       بي تو من زنده نمانم

                          بي تو من در همه شهر غريبم

 

 

 

 

 

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم همان یک لحظه اول

                         که اول ظلم میدیدم از مخلوق بی وجدان                 

جهان را با همه زیبائی و زشتی به روی یکدگر ویرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم که میدیدم !!!

که در همسایه ی صد ها گرسنه

چند بزمی گرم عیش و نوش

نخستین نعره مستانه را خاموش اندم بر لب پیمانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم

که میدیدم

یکی عریان ولرزان  دیگری پوشیده در صد جامه ی رنگین

زمین و اسمان را واژگون مستانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم

نه طاعت میپذیرفتم

نه گوش از بهر استغفار  این بیداد گرها تیز کرده

پاره پاره در کف زاهد نمایان

سبحه صد دانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد  بی سامان

هزاران لیلی ی ناز افزین را کو به کو اواره و دیوانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم

به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان

سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم

به عرش کبریائی با همه صبر خدائی

تا که میدیدم عزیز نا بجائی ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد

گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

اگر من جای او بودم

که میدیدم مشوش عارف وعامی

ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش

به جز اندیشه ی عشق و وفا

معدوم هر فکری دراین دنیای پر افسانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

چرا من جای او باشم ؟!!

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و

تاب تماشای تمام زشت کاری های این مخلوق را دارد

وگر من جای او بودم

یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!!!

 

امشب

امشب همه چیز رو به راه است
همه چیز آرام.....آرام  ... باورت می شود ؟

دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم " با یاد تو  "
تو نگرانم نشو !
همه چیز را یاد گرفته ام !
راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !
یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چيز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !
یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...
و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !
همه چيز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!
یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ....
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...
که چگونه.....!

برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
و نمی خواهم که هيچ وقت یاد بگیرم ....
تو نگرانم نشو !!
"فراموش کردنت" را هيچ وقت یاد نخواهم گرفت ...

 

 

 

 

کاش زندگی شعر بود تا برایش یک دنیا شعر می سرودم تا با آهنگش در خلوت بی کسی هایش هیچوقت تنها نماند کاش زندگی قصه بود تا برایش یک دریا قصه می گفتم تا همسفر با ماهیهای آزاد همیشه اقیانوس خوشبختی را پیدا کند...

عاشقی

فکر مي کرديم عاشقي هم بچگيست... اما حيف اين تازه اول يک زندگيست... زندگي چيزيست شبيه يک حباب.. عشق آباديه زيبايي در سراب... فاصله با آرزو هاي ما چه کرد... کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد

نمیدانم !!!!!

نمي دانم که دانست او دليل گريه هايم را؟ نمي دانم که حس کرد او حضورش در سکوتم را؟ و مي دانم که مي دانست ز عاشق بودنش مستم وجود ساده اش بوده که من اينگونه دل بستم

دلبسته

 

                           

تمام لحظه هايم مال او بود

                                ولی يک لحظه او مال من نيست

همه غم های عالم در دل من

                                   سرشته غصه با آب و گلِ من

شمردم چند روزی مانده تا عشق

                                   تمام عمر ، اين شد حاصل من 

سرگشته

باز آ که مرا ديده دل غرقه به خون است

                                             گر بر سر باز آمدنی وقت کنون است

دل از طلبت باديه می پويد و سر نيز

                                       سرگشته و حيرت زده در دشت جنون است

ای يار ز من طاقت ايوب چه جويی ؟

                                             پاياب شکيبم دگر از دست برون است

در جام من اين باده گلرنگ نبينيد

                                              از حال دل زار بپرسيد که خون است

سر منزل اين پيکر خاکی دل خاک است

                                       هان ای دل سودا زده ! اين درس قرون است

عزت به جز از بندگی عشق نجويم

                                         کاين بندگی از خواجگی عرش فزون است

اگه بي هوا کسي وارد زندگيت شد ؛ بدون کار "خدا" بوده ! , اگه بي محابا دلها قبل از دستها بهم گره خورد ؛ بدون کار "خدا" بوده ! , اگه گريه هات تو خنده غفلت ديگران شنيده نشد تا خورد نشي ؛ بدون تنها محرمت "خدا" بوده ! , حالا هم اگه دلت شکسته و بغض تنهائي خفت کرده ؛ شک نکن تنها مرهمت "خداست" که ؛ از سر تواضع يه بهونه واسه نوازشت گير آوورده

خیانت

سلام امرو زصبح که از خواب بیدار شدم چیزی دیدم که تمام وجودم را لرزاند به خودم امدم و به فکر رفتم که چرا ؟ برای چه ؟ دلیل اینکه یک زن به شوهرش خیانت میکند چیست؟

برو ادامه مطلب حتما بخونید

ادامه نوشته