من نه عاشق بودم
نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من
من خودم بودم و یک حس غریب
که به قصد عشق و هوس می ارزد
من خودم بودم و دستی که صداقت می کاشت
گرچه در حسرت دوستی پوسید
و خدا می داند
سادگی از دلبستگیم پیدا بود
من نه عاشق بودم دلداده به گیسوی بلند
و نه آلوده به افکار پلید
من به دنبال نگاهی بودم که مرا پس دیوانگیم می فهمید
روزگاریست غریب
من چه خوش بین بودم
همه اش رویا بود و خدا می داند .
به خاطر همه خاطراتی که تو ذهنم نقش دادی...
از تو متشکرم...
به خاطر اینکه باعث شدی تا بفهمم که دوست داشتن کسی که دیگه
دوستت نداره چقدر احمقانه است...
از تو متشکرم...
به خاطر لحظه هایی که به من بخشیدی و لحظه هایی که ازم گرفتی...
از تو متشکرم...
به خاطر اینکه به من یاد دادی که راحت بتونم فراموش کنم ولی به من
یاد ندادی که با فراموش کردن هر چیزی خودم هم به فراموشی سپرده میشم...
از تو متشکرم...
به خاطر اینکه بهم فهموندی که دلدادگی دروغه و هر کس از عشق گفت،
صد در صد دروغگوی بزرگی است...
از تو متشکرم...
به خاطر اینکه باعث شدی مسیر زندگی ام رو عوض کنم و با آدم ها همانطور
که خودم دوست دارم زندگی کنم.
از تو متشکرم...
به خاطر هر آنچه که من فهمیدم بعد از اینکه از تو کلمه خداحافظ را شنیدم.
از تو به خاطر خیلی چیزای دیگه متشکرم اما می ترسم که با گفتن اونها تو
را هم از یاد ببرم...
باز به دنبال پریشانیم
حرف بزن حرف بزن سالهاست
تشنه یک صحبت طولانیم
بی انصاف از دوریت دارم می میرم هر چند میدونم
هرگز بر نمیگردی
تو اين شبهاى دل تنگى رفيقى رو نمى بينم
ببار بارون ...
كه دلگيرم از اين يأس و پريشونى
ببار بارون ...
نپرس از من چرا سر در گريبونم
ببار ای ابرک خسته ...
بر اين شبگرد آواره
تو اين زندون دل تنگى ...
غريبو نه گرفتارم ...
ببار بارون رفيقى كو ...
كه دستم رو بگيره از سر يارى
هميشه قسمت اين بوده شكستنهاى تكراري...
چه تقديرى دليل بودن من شد...
كه اين كابوس تنهايى دليل برگ رويا شد ...
خدايا تو به من نزديك هستى
طورى كه وقتى ازكينۀ دنيا و آدم هايش
به كنجى پناه ميبرم
اين زمزمۀ اسم توست كه به من آرامش مى دهد
ومن ازتو چقدردورم كه
گاهى صداى من را نميشنوى!!!
وقتى نگاه ميكنم...
مى بينم همه درد مى كشيم...
همه از بى تو بودن درد مى كشيم...
اين( تو) كيست كه مغلوب هيچ كس نمى شود؟
روحم كبوترى است كه سنگ ميخورد
درآسمان آواره مانده ام
ميخواهم درميان دل شوره هايم كمى فرود آيم
زخم هايم دل تنگ دل شوره هايم شده است
حسود نیستم
تمام این انسانها که می رقصند
تمام این انسانها
که ازشادی دیوانه گشته اند
کمی ازاین صحنه دورتراشك ميريزند
اما نمی دانم
من چرا درهمین صحنۀ اندوه مانده ام؟
چقدر دلم تنگ است
چقدرمأيوسانه پلكهايم ، چشمهايم رامى بندد
چقدرناتوانم مثل شكست خورده ها
چقدردل تنگى ام بزرگ شده است
احساس ميكنم كسى مرا ازبالاى كوه بى نامى
به دره اى هول داده
چقدردرد كشيدم وقتى تنم
به صخره هاى نوك تيز برخورد كرد
دوباره بالاى كوه ايستاده ام
به پايين دره نگاه ميكنم
موجود كوچكى را مى بينم
كه درخون خودش غرق شده است!!
درد وقتى كه با من حرف ميزند خورد ميشود
آنقدرخرد كه نميتوانم ببينمش
شايد براى همين است كه ازدرد حرف ميزنم
هيچ رسالتى نمانده است
جزآنكه براى نيازمضحكش مترسكى شود با دستهاى باز
وكلاغان دركنارمرده اش به انتظار بنشينند
له شده ام!!!
چسبيده ام به زمينۀ سرد آسفالت جاده اى متروك
كه مسيرهيچ شهرى نيست
هنوزرد عاج لاستيك ماشين سنگينى كه
ازروى سينه ام گذشت درد ميكند
ازدستهايت بيرون پريده ام
اينك آنسوى دره ام
هنوزنميدانم آن پريدن به عمد بود
خودت يا كسى مرا هول داد؟
زمين مى لرزد
دلى برايم نمانده است
ميدانم آن خانه امن نيست
هراسانم
براى گنجينه هاى پرارزشى كه دردلم دارم
جايى نشانم بده
جايى نشانم بده
جايى نشانم بده
يكبارخواب ديدن توبه تمام عمرمى ارزد
اصلا ًنگو...
روياى دورازدسترس خوش نيست
قبول ندارم
گرچه به ظاهرجسم خسته است
ولى دل دريائى است
تاب و توانش بيش از اينهاست
دوستت دارم
تاوانش هرچه باشد باشد
دوستت خواهم داشت بيشترازديروز
باكى ندارم ازهيچكس وهركس
كه تو را دارم عزيز
کسی جز من نمی فهمه
شکستن های روحم را به غیر از تن نمی فهمه...
همیشه فکر می کردم برایت آرزو هستم...
همان یک روزنه نوری که داری پیشِ رو هستم...
ولی امروز می بینم تمامش خواب بود و بس...
خیالِ تشنه از رویا فقط سیراب بود و بس
مسیر چشمهایت را شب ناگاه گم کردم
چراغی نیست٬ راهی نه٬ چگونه بی تو برگردم؟؟؟
نمی دانی چقدر از این شب دلتنگی می ترسم...
و از آواز تنهایی٬
از این آهنگ می ترسم
همیشه سرنوشتِ من مقیمِ دردِ آبادیست
کدامین دست ویرانگر درِ خوشبختی ام را بست؟؟؟
ببین ای دوست مرگِ دل چگونه سوگوارم کرد.
رسید افزوده طوفان را خراب و بی قرارم کرد
دلم در دوردستی است مثالِ بید می لرزدید می لرزد