برای او که نامردی را به اوج رسانید

سرگشته

باز آ که مرا ديده دل غرقه به خون است

                                             گر بر سر باز آمدنی وقت کنون است

دل از طلبت باديه می پويد و سر نيز

                                       سرگشته و حيرت زده در دشت جنون است

ای يار ز من طاقت ايوب چه جويی ؟

                                             پاياب شکيبم دگر از دست برون است

در جام من اين باده گلرنگ نبينيد

                                              از حال دل زار بپرسيد که خون است

سر منزل اين پيکر خاکی دل خاک است

                                       هان ای دل سودا زده ! اين درس قرون است

عزت به جز از بندگی عشق نجويم

                                         کاين بندگی از خواجگی عرش فزون است