برای او که نامردی را به اوج رسانید

دنیا ی بی رحم :

تو ميگي دوستم داري اه اي غريبه

ولي باور ندارم برام عجيبه

هر كي از راه ميرسه ميگه باهاتم

چرا اينجوري شد ه مبهوت و ماتم

چرا هر چه شعر ميگم غمگين و خسته است

چرا درهاي دلم رو همه بسته است

اخه تا كي بشينم كنج اتاقم

چرا ديگه نميخوام بيان سراغم

دنيا بي وفا شده اينو ميدوني

پس چه جور ميخواي برام ازش بخوني

همه جووني مو ازم گرفته

 اره بي وفاي هاش يادم نرفته

تو ميگي هر جا كه باشم

ياد تو توي وجودم

من ميگم همش خياله

تو وجودت بي وجودم 

تو که نمیخوای .........

توكه نميخواي با من بموني

تو كه نميخواي اينجا بموني

اما ميتوني اين دم اخر براي رفتن

از پيش چشمات يه كاري كن تا

با من نمونه ياد اون نگات

ديدار اخر با من بدي كن

دست خودم نيست من نمي تونم از تو و چشمات

راه گذر نيست

ديدار اخر دوباره بشكن

همون دلي رو كه خيلي وقته نداره اينجا

جز تو كسي رو

ديدار اخر نزار دوباره به پات بيفتم

تو چاره اي كن از اينجا برم

میرسد روزی که بی من روزها را سر کنی

میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

میرسد روزی که تنها در کنار عکس من

نامه های کهنه ام در بر کنی