برای او که نامردی را به اوج رسانید

بهار  بی تو  مرا  چون  خزانی  از درد است

 فضای  کوچه ی  دلتنگ  خاطرم  سرد  است

همیشه   بی تو   دلم    های های   غم    دارد

 و  برگ برگ  درختان    باورم    زرد  است

دل غریب  من  آن  ساقه ی  شکسته ی عشق

 پس از تو با غربت چه  خوب  خو  کرده ست

کجاست  دست  تو  تا  رام  سازد این  دل  را

 دلی  که  بعد   تو  بی آشیان  و  ولگرد  است

تمام      زندگی     من      فدای      چشمانت